Hoera, je bericht werd gepubliceerd!…..
Wat moet ik met zo'n bericht…..
Wrevelig word ik van zo'n tekst.
Einde weblog dus….
Ik zoek wel weer wat anders.
Wie contact wil houden: jeetje114@hotmail.com
Liefs,
Ellen.
Baal der van dat ze de boel weer veranderd hebben….
Kan niet eens een foto van m'n kleinzoon plaatsen .
Betaal voor deze weblog, maar begrijpen doe ik ze niet meer…
Okay….
Okay… gelukkig, voel me eindelijk weer wat beter.
Mag ook wel wel na 3 weken ''spons''…
Begon me wel een beetje zorgen te maken hoor…
Maar………….. ik voel me nu weer redelijk toppie.
Probeer nu m'n broer in Canada te bellen…
Is wel lastig hoor met het tijdsverschil….
Update…
M'n laatste bericht was een vrolijke mail aan m'n dochter…
Ikke was blij, voelde me beter…
Maar dat duurde nog geen dag!
Man-man… wat kan een mens zich ziek voelen.
Medicijnen zijn inmiddels op.
Voel me een ietsepietsie beter.
Maar ik ben er nog niet helemaal.
Mail aan m’n dochter….
Hey Dolly,
Ik word beter!!!
Ben op tijd gaan slapen, word om 3.30 wakker.
Klaar wakker en voel me fit!!!
Heb de neiging om een wandeling te gaan maken.
Zo fit.
Lijf voelt weer of het me wil dragen.
Alles voelt relaxed.
Maar tsja… wat doe je nu midden in de nacht, klaar wakker?
Je stond om m’n telefoon, weet niet hoe laat je belde, maar nu slaap je al…
Zit nu aan een ”Domhofje”, die man moest eens weten…
Weet niet eens of die nog meer leeft ja of nee…
Hoop dat het ”Domhofje” me gaat raken, zodat ik toch nog wel even kan slapen.
Waarom slapen? Ach ja…dat weet ik ook niet. Dat doe je ‘s nachts… toch?
Zo fit als nu zou ik me altijd wel weer willen voelen.
Gos, wat voelen m’n benen licht!!
Gos, wat voelt m’n lijf weer licht!!
Maar dan… komt de domper.
Wat doe ik met mijn tijd?
Zou Jos er nog zijn, zou ik nu een formidabel ontbijt klaar maken, hem straks wakker maken, lekker naar de Dwingeloosche hei rijden, daar de zon op zien komen en ontbijten in de buitenlucht. In volle tevredenheid.
Daar was hij altijd wel voor in…
Daarna heerlijk naar huis rijden en tevreden nog even een uurtje lekker tegen elkaar aan kruipen, lekker even koesen en dan::: ging de xe9chte dag van start…
Wat een enjoy!!
Die vorm van enjoy is voorbij.
Heb nog steeds geen leuke vorm hiervoor kunnen bedenken.
In je eentje is het toch allemaal niet zo leuk.
Ben wel gewend om van zure appelen appelmoes te maken, maar deze appelmoes komt me nu inmiddels de strot ook uit…
Mis m’n spannende leven meid, mis m’n onvoorspelbare leven… word gek van deze gezapigheid.
Ga nu proberen te bellen met Canada, of Piet al thuis is van z’n werk.
Ik zal hem dan de groeten van jullie doen.
We bellen morgen weer okay?
Kusssssssss
Tegenover mijn huis…
in het plantsoen staat een tent.
Een grote-geel met witte tent. Al een paar dagen.
Rick Martinez… van Gangster tot Prediker, staat op de borden…
Iedere avond is het er druk.
Men zit tot buiten de tentflappen….
Of er muziek is, kan ik niet horen.
Hoor geen geluid in dit huis.
Maar… om 5 uur xb4s ochtends…
zie ik ook mannen die tent in gaan…
alleen maar jonge mannen.
Het zijn geen paupers.
Die herken ik wel.
Wat doen die lui in die die tent…
Wat ben ik nieuwsgierig.
Ben verdoriere te moe om er nu naar toe te gaan.
Baal ik van.
Hoor uitgerust te zijn na een lange slaap, maar dat is kennelijk niet zo…
Ga eerst maar weer even slapen, dat is beter voor deze Vrouw.
Maar…. uh…. ik blijf verschrikkelijk nieuwsgierig…
wat zich daar in die tent afspeelt om 5 uur in de ochtend…
Het lukte me niet…
om in m’n eentje beter te worden.
Terwijl ik lief en geduldig op bed en bank blijf liggen met maar xe9xe9n gedachte: Dit ziekzijn heeft vast een reden. Zoals kleine kinderen ziek worden en vandaaruit… in een andere fase terecht komen.
Ik bedenk me dat ik me door dit ziek zijn… ook in een andere fase terecht zal komen.
De klachten worden echter minder niet maar breiden zich juist uit.
Het voelt of heb ik een ”mumsel” in m’n lijf wat zich verspreid…
Een rare gewaarwording.
Pijnlijk ook, omdat toen, toen Jos zo ziek was en ik in z’n lijf ging ”zitten” alleen maar ”mumsels” kon voelen die hem aan het uithollen en opvreten waren…
De ”mumsels” die ik nu voel zitten in m’n longen, m’n kaakholten, bijholten, in m’n oren en toen ik ze gisterochtend ook achter m’n slapen voelde krioelen, besloot ik om toch maar de dokter te consulteren.
Ik zat er niet zo ver naast.
Heb een baterixeble infectie.
Die bacterixebn vermeerderen zich, klonteren samen, vormen kleine explosie’s en knallen zo door naar andere delen van het lichaam, waarbij ze hun omgeving uitschakelen in functie…
”Hoelang duurde uw wandeling hiernaar toe?” vroeg de dokter…”3 weken?”
"Valt mee, 2 weken, ben snel deze keer, ik vertrouwde het ineens niet meer, het hoort niet dat ik m’n wangen van binnen voel bibberen, dat m’n wenkbrauwen vreemd op en neer gaan en dat ik dizzy in m’n kop ben”…
Goed, ben naar huis gegaan met de zwaarste klap aan medicamenten in deze: Prednison, Doxycycline en Symbicort, dit middel bevat twee geneesmiddelen in xe9xe9n inhalator: een ontstekkingsremmer en de luchtwegverwijder.
Heb inmiddels weer meer lucht, daar ben ik wel blij om.
Verder ben ik alleen nog maar ontzettend moe.
Moet over 3 dagen terugkomen en opletten als ik blauw lippen krijg, dan moet ik direct naar de Dokterswacht gaan…
Blauwe lippen? Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar het was zijn ernst.
Zonder dat ik het wil weten, ben ik behoorlijk ziek geloof ik.
Opnieuw een ”domme-dag”…
Lieve goede Vriendin stuurde mij vanmorgen een E-card waarin ze schreef dat ze flink wat goede vibes mijn kant op gestuurd had om de strijd met de bacterie/virus aan te gaan. Ze heeft ze zelfs gesommeerd: hard te werken…
Wist niet dat vibes lawaai konden maken.
Hoor herrie in de straat toen ik wakker werd.
Trek voor het eerst sinds een week m’n gordijnen maar eens open.
Moet grinniken! Dir zijn dus ”de vibes” van lieve goede Vriendin: 
”De vibes” hebben zelfs een eigen finish…
Dank-dank voor al het goede!!
Maar het is mij helaas teveel…
Heb sinds vannacht broekhoest.
Ik sluit m’n gordijnen maar weer.
4000 enthousiastelingen renden door de straten.
Een speaker verwelkomt iedere deelnemer met luide stem. De stem komt zelfs m’n huis binnen. Ik sluit de suite-deuren. Dat scheelt een beetje.
Hang op de lounge te snotteren
Wat een dag. Iedereen loopt zomers gekleed en ik heb een vestje aan.
Ben kennelijk bezig met een ”grote-schoonmaak”.
Daar hoop ik maar op, zoals kleine kinderen ook ziek worden en dan in een volgende fase terecht komen. Misschien luidt dit voor mij ook een nieuwe fase in.
Met deze gedachte doe ik de doppen in m’n oren en ga maar weer slapen.
Zie iemand op de fiets met een parapluutje.
Even een kort moment van vreugde.
Het regent!!
Zet snel een stoel onder de zonneparasol…
Ik schrik hoe warm het buiten is.
Doe snel m’n vestje uit.
Het contrast met binnen en buiten is enorm!!
Toch kan ik niet echt van de regen genieten.
Realiseer me dat ik m’n top-kwaliteit aan het verliezen ben.
En ik mis Jos ontzettend…
Go Lady… go…laat je niet kisten, spreekt een deel van mijn hoofd.
Maar het andere deel van het hoofd schampert: Go…wat nou go…go to your bed zul je bedoelen…
Denk dat ik dat maar ga doen.
Morgen een nieuwe dag.
Met nieuwe kansen.
Werken in Canada…
Als ik om 5 uur op sta probeer ik altijd direct met m’n broer in Canada te bellen.
Het is daar dan 22.00 uur en tijd voor m’n broer om in huis te gaan, een douche te nemen en hij gaat meestal rond 22.30 slapen. Hij staat zelf om 4 uur ‘s ochtends op. Zeven dagen van de week. Hij werkt ook zeven dagen in de week…
Van de job die hij heeft kan hij net rondkomen maar dan heeft hij wxe9l een leuke job. Geen collega’s maar ook geen stress.
Hij brengt kranten rond.
Voor onze natuur-man is dit een pracht job. Hij trotseerd dagelijks de elementen en is rond een uur of 2 in de middag klaar. Hij woont in xe9xe9n van de koudste provincie’s in Canada, waar de winter in oktober begint en in april ergens, eindigd. Min 20, min 30 zijn hele normale temperaturen… En in zo’n wereld, vol afzien en geploeter voor mij, brengt mijn broer kranten rond. 1400 stuks per dag. Hij komt in de meest afgelegen oorden. Rijdt honderden kilometers daarvoor op een dag. Maar hij geniet.
Zijn klanten ook. Dit zijn vaak oudere mensen en bij die mensen brengt hij, met slecht weer, de krant aan huis en niet in de postbox, die vaak mijlenver van het huis aan de kant van de weg staat. Die mensen belonen hem hiervoor met lekkernijen: versgebakken brood, zelfgemaakte worsten en gerookte hammen, zelfgemaakte soep of stoofpot… broer krijgt het allemaal mee.
Heb broerlief al een poos niet te pakken kunnen krijgen…
Hij kan mij niet bellen. Dus vanochtend deed ik weer een poging.
Kreeg een vermoeide broer aan de lijn. Hij kwam net thuis van z’n werk. Huh??
Ja meid, recessie hxe9? Ook hier slaat de crisis toe. Mensen kunnen de krant niet meer betalen. Mensen zeggen massaal hun abonnement op. Deze jongen krijgt per krant en kilometer betaald, maar omdat het steeds minder kranten en kilometers zijn, kom ik ook niet meer rond en heb er dus een baantje bij moeten nemen…
Hij staat nog steeds om 4uur op voor z’n krantenronde en werkt ‘s middags van 14- tot 22uur in een benzinepompstation. In Canada word je aan de pomp nog bediend, niemand tankt daar zelf… Deze job heeft hij van zondag t/m donderdag.
De zaterdagkrant zit nog steeds op zo’n 1400 abonnee’s en de zondagkrant doet het ook nog redelijk goed.
We hebben maar heel even gesproken deze keer, broer was gesloopt.
Werk-ze Piet, ik ben trots op je!!!
Maar ondertussen komt wel deze vraag bij me op: Hoe zou Nederland eruit zien als we zouden moeten werken naar Canadeesche maatstaven??
Zo-zo, dit was me een raar weekje…
Zaterdag jl was ik jarig.
Zondag jl had ik een bijzonder aardig telefoongesprek.
Maar ineens voelde ik mij verschrikkelijk moe worden.
Wijtte dat niet aan de persoon met wie ik belde…
Dacht dat het kwam omdat ik honger had.
Daarna ging het bergafwaarts met mij.
De vermoeidheid bleef en de pijn in de spieren in m’n benen nam toe.
Pijn in m’n nek…pijn in m’n keel…
Begon te hoesten.
Niet gering.
Denk dat ik de griep heb.
Weet eerlijk gezegd niet goed wat dat is.
Spons in m’n geheugen: wanneer heb ik voor het laatst griep gehad en hoe voelde dat toen?? Maar ik kom er niet uit.
M’n maag, m’n flanken, zelf m’n pectorale spieren… hebben spierpijn.
Van het hoesten. Snotverkouden, dan weer warm en dan heb ik het weer koud.
Benen, heupen en kont hebben spierpijn. Heb 2 nachten rechtop in bed zitten slapen, vond het benauwd en kreeg geen lucht…
Probeerde m’n temp. op te nemen.
Ding had low-batterie…
Kan helemaal niet, ding is nog nooit gebruikt.
Het is nu vrijdag, vandaag voel ik me gelukkig wat beter…
Gelukkig maar.;-)